سلام

این اتفاق و این فکرا چند هفته قبل برام اتفاق افتاد ولی چون قضیه شعر بی وزن و قافیه ام پیش اومد دیگه راجع بهش ننوشتم  .

قضیه از این قرار بود که تو ایستگاه مترو بودم و داشتم میرفتم خونه .

رفتم به سمت واگن های ابتدایی که از در ورودی دور تره بلکه یه جای خلوت تر پیدا کنم ولی برعکس همیشه که فقط اندازه یه واگن علائم  نشون دهنده جایگاه اختصاصی بانوان نصب شده بود, این دفعه اندازه دو واگن این علائم وجود داشت.

همینجور که فکر میکردم که خب انگار واگن های اختصاصی رو بیشتر کردن و باید یه واگن عقب تر برم , قطار اومد. و من هنوز جلوی واگن خانم ها بودم . قطار که ایستاد دیدم انگار هنوز اهالی شهر به سیستم جدید عادت نکردن و واگن دوم کماکان مختلطه.

منم که دیدم هنوز قانون اجرا نشده و بود و نبود من توش تأثیری نداره و  از طرفی منم روبروی این واگنم ,سوار شدم.تو واگنی که قرار بود مخصوص خانم ها باشه.

ولی همینکه سوار شدم و خودم رو تو واگنی دیدم که جا تا جاش علائم واگن مخصوص بانوان ، نصب شده بود گفتم چرا باید تبعیت بکنم از کار اشتباهی که بقیه دارن انجام میدن؟  هرچی هم قطار شلوغ باشه به هرحال قانون قانونه. .

تا کی قراره مهمترین توجیهمون برای تخلفاتمون این باشه که بقیه هم دارن انجام میدن؟

با یه حساب سرانگشتی میبینیم خیلی کارا هست که ما انجام میدیم و تنها توجیهمون اینه که بقیه هم دارن انجام میدن و ما هم مثل بقیه.

از رانندگی شروع میکنم. چقدر از ماها هستیم که وقتی میبینیم بقیه از بین لاین حرکت نمیکنن ، سعی میکنیم از جمع تبعیت نکنیم و تولاین باشیم؟

یا وقتی پشت چراغ قرمز ایستادیم و بقیه رو خط عابر پیاده توقف کردن ، دقت کنیم که پشت خط توقف کنیم؟

یا جایی که توقف ممنوعه و ماشین های زیادی پارک کردن ، بگیم اینجا توقف ممنوعه و نمیشه پارک کرد؟

یا تو بقیه بخش های زندگی اجتماعیمون یا زندگی شخصیمون .

چند درصد از ماها وقتی میبینیم  جایی کثیفه و مردم آشغال ریختن ، با خودمون میگیم من دیگه اوضاع رو بدتر نکنم و حداقل من به کثیفی اینجا اضافه نکنم؟

چند درصد ما وقتی میخوایم رشته تحصیلی انتخاب کنیم میگردیم ببینیم چی نیازه نه اینکه جامعه گرایشش به کدوم سمته و چه رشته ای رو میپسنده؟

و از همه مهمتر چند درصد ما هستیم که سعی میکنیم وقتی همه مردم دنبال آباد کردن دنیاشون هستن ، حواسمون باشه که دارن راه اشتباهو میرن و سعی کنیم آخرتمونو آباد کنیم؟

وقتی برنامه ریزی دیگرون برای زندگی ،عمده اش دغدغه های دنیویه ، حواسمونو جمع کنیم که دغدغه ما آخرتمون باشه؟

حالا اگه خیلی هم کاری به آخرتمون نداریم ، حداقل دنیامونو آباد کنیم.  حداقل مثل غرب باشیم که یه چیزایی رو برای خودشون حل کردن . حالا آخرت هم نداشته باشن. شاید بگید آب که از سر گذشت ، چه یک نی چه صد نی.ولی اگه قرار باشه همه چنین حرفی رو بزنن ، امکان داره که جامعه به سمت اصلاح پیش بره؟

کی باید شروع کنه؟

غیر از اینه که کسایی که سعی میکنن بفهمن و متوجه اشتباهات هستن ، باید شروع کنن تا کم کم بقیه مردم رو دنبال خودشون بکشن؟

قراره عامه مردم ، خواص جامعه رو هدایت کنن ، یا خواص هادی جامعه باشن؟

اگه قرار به تبعیت از نظر و مشی اکثریت باشه ، همیشه عامه مردم تو اکثریت هستن و بنابراین آش همین آشه و کاسه همین کاسه.

 ولی اگه ماهایی که حداقل دو کلاس سواد داریم سعی کنیم تنها مرجعمون اصولمون باشه حالا چه اصول عقلی و چه اصول دینی ، کم کم میتونیم بقیه رو هم دنبال خودمون بکشیم.

خلاصه تو این فکرا بودم و به زحمت خودمو از واگن خانم ها خارج کردم و رفتم تو واگن بعدی درحالی که ملت داشتن با نگاهاشون مجازاتم میکردن که آخه نونت کمه آبت کمه الکی تو این قطار شلوغ جابه جا میشی ؟

پس نوشت : این دفعه پس نوشت نداریم چون حسش نیست! همش تقصیر شماست دیگه .میگید به روز کن منم حالشو ندارم بعد میام اینجا مثل پیرزنا نق میزنم !‌ دیدید چقدر مطلب جدی بود؟ اصلا خوشم نیومد چون این یکی کار کودک درونم نبود !